 |
17 september 2002, the day before..
Morgen de grote dag !! De afgelopen weken heb ik echt zitten aftellen.. in
eerste instantie tot eind augustus omdat we dan nog eventjes 2 weken met
vakantie gingen. Ik was blij toen het zover was.. eindelijk M.'s hulp overdag
erbij zodat niet alles alleen op mij terecht komt. Natuurlijk hebben familie
& vrienden de afgelopen tijd aangeboden af en toe een handje bij te steken
maar dat is toch anders dan als je samen als ouders de zorg voor je kind hebt;
dan kan je echt even vrij zijn. De vakantie was ondanks de omstandigheden wel
fijn.. de eerste dagen moet iedereen zijn draai vinden maar de tweede week heb
ik echt genoten. Eventjes was ik weer (bijna) zorgeloos en gelukkig ;-)
In augustus ben ik ook weer naar de huisarts geweest voor andere pijnstillers.
Ik kreeg weer steeds meer pijn en of dat nou kwam doordat de endo erger werd of
dat ik aan de Naproxen was gewend, ik weet het niet.. In ieder geval, ik heb om Vioxx
gevraagd en gekregen (adviesje via de endo-maillijst). Wat een verademing
zeg, nu nog maar 1 tabletje per 24 uur slikken ipv 6 tot 8 naproxen en diverse
paracetamolletjes.. en fijner nog: het werkt een stuk beter. Mag ook wel, want
de bijsluiter vermeld : "wordt voorgeschreven bij artrose" ! Helaas
blijf ik elke nacht een pijnaanval houden van 3 a 4 uur en uiteindelijk krijg ik
ook Temazepam (slaapmiddel) in de hoop door te slapen. Helaas lukt dat niet maar
ik lig wel een beetje te dommelen dus ik kom de nacht wel iets beter door. Het
is wel sterk verslavend dus ik neem ze maar om de paar dagen om verdere
problemen te voorkomen.
 Vergeet
ik bijna! Nog net voor de vakantie laatste controle in het ziekenhuis en helaas
waren de cystes weer gegroeid (wat ik al vermoedde gezien mijn buikkie). Links
was nu 12 bij 10 cm en rechts 7 bij 9 cm... Ik krijg steeds meer reacties via de
mail van: hoe ziet dat er dan uit, dat is toch heel veel wat in je buik zit...
ja dat is dus ook zo.. als je niet beter weet zou je denken dat ik zwanger ben..
zie hier het resultaat van 2 endo-cystes:::::::::::::::::::::Het slapen is nog steeds tobben maar sommige
nachten gaan best redelijk.. ik heb de strijd opgegeven en probeer zo rustig
mogelijk die pijnuren door te komen en soms lukt dat best aardig. De laatste 1,5
week heb ik wel het idee dat de endo weer meer aan het opspelen is (of ik ben
weer te gewend aan de Vioxx).. de pijnaanvallen blijven steeds langer
doorzeuren, de echte pijn is wel weg na 3 a 4 uur maar er blijft nog een naar
gevoel zitten en dat blijft steeds langer.. hoog tijd dus voor de operatie.
En nu dan dus the day before.. Hoewel ik vanavond niemand aan de telefoon wil spreken, ben ik niet erg
zenuwachtig voor morgen. Het is natuurlijk niet zo dat ik sta te springen (hihi)
maar meer een soort gelatenheid van "vooruit met de geit, het moet toch
gebeuren". Over een week ben ik waarschijnlijk weer thuis en heb het ergste
gehad (en vorige week zat ik nog lekker te bbq-en in Zuid-Frankrijk hihi).
Vandaag begon de voorbereiding al: het laxeerschema! In overleg met mijn gyn
mocht ik dat lekker thuisdoen i.p.v. al vandaag opgenomen te worden. Ik mocht
nog even licht ontbijten en vanaf 10 uur tot 17 uur moest ik minimaal 4 liter
water met PEG-substantie drinken om helemaal schoon te spoelen. Het viel me mee,
ik had erger verwacht qua uitwerking dan, het spul zelf is smerig om te drinken.
Nu heb ik niet echt honger maar verlang wel naar iets te knabbelen ofzo maar ja
dat zit er niet in. Vanaf 24 uur mag ik helemaal niets meer en dan morgen om 12
uur melden op de afdeling.
Ik heb van S. heeeel veel knuffels, kroeltjes
en kusjes gehad om de komende dagen door te komen, maar het zal ongetwijfeld
niet genoeg zijn ;-)) Nou ja, over een week is het ergste achter de rug en
begint het herstel... tot zover deze laatste update voor de schoonmaakoperatie!
Woe 18 september 2002, de dag van de
operatie
Vannacht best lekker geslapen (dankzij het slaappilletje wat ik nog net voor
middernacht heb ingenomen). Maar deze morgen eerst nog een andere mijlpaal: S.
gaat kennismaken op de peuterspeelzaal. Ondanks wat er staat te gebeuren gaan M.
& ik dit toch maar proberen, we zien wel of het lukt of niet. Ze lijkt het
wel leuk te vinden, vrijdag gaat ze echt voor het eerst. Vanaf 24 uur
vannacht mag ik niets meer eten of drinken. Ik heb verschrikkelijk honger en
inmiddels ook dorst en voel me misselijk en slap. Nadat we terug zijn van de psz,
komen mijn ouders en is het tijd om afscheid te nemen van S. Ik probeer zo
normaal mogelijk te doen en wil niet dat ze me ziet huilen. Samen met opa &
oma zwaait ze me uit bij de voordeur en ik kan met moeite het droog houden.
Gelukkig rijdt M. snel weg. In het ziekenhuis krijg ik mijn bed toegewezen (joeppie
bij het raam) op de 6-persoonszaal. Er volgt een onprettig intakegesprek. De
verpleegkundige kijkt waar ik voor kom en zegt: "Ohh een laparatomie... ohh
nou dat is niets bijzonders, niets om je druk over te maken".. Die
opmerking komt hard aan.. de operatie mag dan niet zo bijzonder zijn, de
gevolgen en de uitslag is dat natuurlijk wel: kan ik nog kinderen krijgen hierna
??? Later zeg ik dat nog tegen haar maar ze lijkt mijn punt niet zo te
begrijpen..zucht...
Ik moet me gelijk omkleden in pyama en M. mag
nog eventjes blijven, het is nog niet bekend wanneer ik aan de beurt ben. Rond
13.00 u gaat M. naar huis, ik moet weer wat huilen maar ben voor de rest vrij
rustig. Zou ik morgen inderdaad deze pijn niet meer hebben ?? Kan het zo
moeilijk voorstellen.. Er wordt bloedgeprikt en ik word geschoren (brrrrr)
en krijg nog een zeepklysma (euhhh zou er nog iets zitten dan na de PEG-drankjes
van gisteren ?? ). Rond half drie is het zover en moet ik me omkleden in het
operatie-shirt en krijg ik de voormedicatie waar ik een beetje slaperig van
word. Na een kwartiertje word ik naar boven gereden. In de OK klim ik over naar
de tafel en krijg ik lekker twee dekens over me heen (want oohhh wat is het daar
koud..). De anesthesist stelt zich voor. Ik vraag of hij me wil waarschuwen
wanneer de narcose word toegediend zodat ik "voorbereid" wegzak. Nadat
het infuus is gezet, krijg ik het slaapmiddel, de anesthesist zegt dit en aait
me over mijn hoofd en dan....................................
hoor ik mensen roepen: "mevrouw, mevrouw
wakker worden, mevrouw wakker worden". Wakker worden ?? hoezo dan ..ohhhh
zijn we al klaar ?? Wakker worden uit narcose is altijd zo vreemd!! Enfin, het
is druk rond mijn bed op de Recovery want het schijnt niet zo goed te gaan met
me. De wond is gaan lekken dus een gyn is er bijgehaald om het na te kijken.
Gelukkig is het alleen oppervlakkig en wordt het verband er afgehaald en
verschoont. Ik gil het uit als ze alle pleisters enzo er af trekken want de buik
rond de wond is natuurlijk supergevoelig. Ik krijg een hand van een verpleegster
om in te knijpen! Verder is mijn hartslag extreem hoog en mijn bloeddruk
erg laag. Ik krijg in sneltreinvaart extra zakken met vocht via het infuus
toegediend en dat slaat goed aan. Hoogst waarschijnlijk uitgedroogd als gevolg
van het laxeren de dag ervoor en het nuchter blijven van vandaag. Gelukkig mag
M. naar de recovery komen (het is inmiddels al half zeven). Echt veel zeggen we
niet, hij houdt voornamelijk mijn hand vast ;-)). Rond 20.00 uur mag ik naar de
afdeling waar M. nog even mag blijven. Rond 21.00 u gaat hij naar huis. Rond
22.00 u komt er nog een verpleegkundige langs maar ik slaap nog half en zie niks
(geen bril op) dus het zal allemaal wel.... ik krijg een prik met morfine tegen
de pijn... de nacht mag komen !!
Do 19 september, dag 1 na de operatie
Amper geslapen vannacht wegens een zeer hard snurkende medezaalbewoner ;-((
Rond half zeven staat er iemand naast mijn bed, ik heb nog steeds geen bril op
en ben nog erg suffig van de narcose dus weet eigenlijk niet wat ie zegt of komt
doen. Ik sukkel nog ff in slaap. Rond acht uur staan er twee bruine boterhammen
op mijn tafeltje. Gelukkig weet ik dat ik dat niet mag maar slordig is het wel.
Mijn overbuurvrouw die al wat daagjes op me vooruit loopt, krijgt ook niet het
goede ontbijt. Ik ben inmiddels weer redelijk helder in mijn hoofd. De rest van
de dag ben ik tussen alles door, druk bezig te achterhalen wat ik nu wel of niet
mag eten. Ik heb het wel 20x gevraagd maar kreeg steeds geen antwoord. Als lunch
krijg ik een visschotel !! Lijkt me niet kloppen, dus gevraagd en ze halen het
weg maar wat ik wel mag krijg ik niet te horen. Ik neem voorzichtig af en toe
wat water en dat lijkt wel goed te gaan. Pas rond 17.00 uur (als ik weer bruin
brood voorgezet krijg), krijg ik antwoord: ik mag vandaag helder vloeibaar, dus
water, siroop, thee en bouillon !! He he, doe mij dan maar 2 bekers bouillon !!
Hierna voel ik een stuk beter !!
Na het ontbijt komt een verpleegster me wassen
en word de catheter er uit gehaald. Ondertussen word het druk want anderen
willen het bed verschonen, een laborante wil bloed prikken en de arts staat ook
al op zaal. Enfin, eerst bloedprikken en dan de arts. Ze verteld wat er is
gebeurd: de cystes zijn lekgeprikt en uitgepeld en de resten zijn zoveel
mogelijk weggebrand. Als ik vraag naar de verklevingen verteld ze me zachtjes
dat ze daar niets aan konden doen.... langzaam dringt het gevolg hiervan tot me
door: als de verklevingen er nog zitten , betekend dat de eileiders ook niet los
zijn. Ik vraag het en ze bevestigd dit.. de eileiders zaten zo erg vergroeit dat
ze niet meer te herkennen waren, ik zal dus nooit meer op natuurlijke manier
zwanger kunnen worden. Het nieuws komt best hard aan, ook al hield ik van
tevoren rekening hiermee. Ik moet huilen en voel me ellendig. De arts praat nog
even door met me en als het weer wat gaat, gaat ze naar de volgende patient. Ik
moet weer huilen en bitschy (die van gisteren bij de opname) zegt : "ach
meid, wat geeft het.. je hebt toch al een kindje"... doingg... ik kijk weg
en ze loopt weg.. wat een t**t zeg!! Natuurlijk ben ik dolblij met S. en weet ik
heel goed wat ik nu heb maar dat maakt het verdriet om een tweede niet minder.
Als ik weer wat ben opgedroogd, moet ik mijn
bed uit om dat te verschonen. Ik zit in een stoel en voel me misselijk en
duizelig. Ik val bijna flauw en kan dan gelukkig weer terug in bed. Ik moet
plassen maar hou voet bij stuk dat ik op de po-stoel naast het bed wil. Ik ben
veel te bang tegen de vlakte te gaan als ik naar het toilet moet lopen. De rest
van de dag blijf ik lekker in bed, lig af en toe te huilen en te slapen. 's
Middags gaat het weer wat beter nadat ik heb overgegeven al blijf ik me duizelig
voelen. Het lukt best om iets rechtop in bed te zitten en ik klets wat met de
andere patienten. Rond de middag komt er weer een verpleegkundige langs en dan
blijkt dat er nog een pijnstiller op tafel stond. Dat kwamen ze vanmorgen vroeg
dus neerzetten maar ja zeg dat dan eventjes duidelijk.. zoveel ervaring heb ik
niet met ziekenhuizen en als je nog suf in je bed ligt van de narcose... maar
goed vandaar dat ik me vanmorgen niet echt prettig voelde.
Rond 17.00uur komt mijn moeder met S. langs en
dat is heerlijk.. ik kan ff lekker met S. kletsen en knuffelen. Ze reageert heel
normaal op alles zo lijkt het. Na de bouillon knap ik nog meer op en voel
ik me niet meer duizelig. Mijn eigen gyn komt langs en vertelt nogmaals het
nieuws. Ik had mijn moeder nog niets gezegd, dus het was voor haar best
schrikken en ik hou het zelf weer niet droog. Volgens de gyn heeft de endo
ongekend agressief en verwoestend toegeslagen, de verklevingen groeiden bij
wijze van spreken onder zijn handen bijna weer vast.... na de nacontrole kunnen
we gelijk door voor IVF als we dat willen want dat is echt nog de enige manier
om een kindje te krijgen. Keihard en tegenvallend nieuws dus deze dag. Vanuit
zijn werk komt M. op bezoek en S. & oma gaan weer naar huis. Bij de deur
zwaait ze lief en roept "Dag mammie".. smelt smelt.. Ik vertel M.
zachtjes en huilend (word het ooit nog droog ??) het nieuws en ook hij schrikt
er behoorlijk van. We praten een beetje, houden elkaar eigenlijk alleen maar
vast en ik huil af en toe... wat een klote bericht is dit.... Uiteindelijk gaat
hij weer naar huis. 's Avonds ga ik een paar keer lopend naar het toilet om te
plassen en dat gaat goed. Ter afleiding nog wat televisie gekeken en dan is het
weer tijd om te slapen.
Vrij 20 september, dag 2 na de operatie
Wederom amper geslapen wegens de luidruchtige huisgenoot. Het ontbijt gaat
wederom mis maar gelukkig is snel duidelijk dat ik vandaag gewoon vloeibaar mag
(dus pap, yoghurt etc.). Gelukkig is er yoghurt op de afdeling dus ik neem
lekker twee bekers. Heerlijkkkkkkkkkk... dat je van zoiets simpels kan genieten.
Na het ontbijt was ik me aan de wastafel. Ik voel me een stuk beter, heb wel
pijn aan de wond zelf maar voel me eerlijk gezegd voor de rest herboren. De
bedden worden verschoond en de wond krijgt een mooie pleister. De rest van de
dag lig ik wisselend lekker in bed, maak ik een wandelingetje op de gang of loop
ik naar het toilet. Gelukkig is vanmorgen het infuus eruit gegaan dus ik voel me
lekker bevrijd hihi. Mijn darmen beginnen te rommelen en mijn buik doet af en
toe zeer hierdoor. Vandaag is de voedingsdeskundige weer aanwezig en 's middags
krijg ik eindelijk het juiste eten. Weliswaar niet mijn keuze maar wel iets dat
ik mag eten !! Selderijsoep en gepureerde snijboontjes (geloof me Olvaritpotjes
smaken beter !!) en vla als toetje. 's Avonds weer soep en yoghurt.
Heerlijk...... 's avonds komen natuurlijk S. en oma weer langs, gevolgd door M.
en daarna mijn zus & zwager. Het opstaan en lopen gaat best goed en ik zwaai
zelf mijn visite uit op de gang en joeppie de poeppie... mijn darmen lijken echt
weer wat fabriceren !!! 's Avonds is het gezellig op de kamer want de leukste
mensen van de afdeling komen ons "instoppen" en we dollen wat over
voetbal (feyenoord) enzo... Rond 23 uur is het weer rustig op de zaal.
Zat 21 september, dag 3 na de operatie
Vannacht iets beter geslapen.. mevrouw de snurker heeft een deel van de
nacht in het rokershol gezeten om zo ons ook wat slaap te gunnen ! Vanmorgen
voor het eerst wezen douchen.... heeeeeeeeeeeeerlijk. Het geeft weliswaar een
soort kampeergevoel met een gammele douche en weinig haakjes aan de deur. Het
zelf afdrogen is een hele klus! Ik kan natuurlijk niet voorover bukken om mijn
benen en voeten te drogen en idem dito voor het aantrekken van je ondergoed, dus
moeten er wat truukjes worden toegepast ;-). Na het douchen is mijn bed weer
opgemaakt en ik kruip er uitgeteld weer in. Toch moet ik zeggen dat ik een stuk
sneller herstel dan van de keizersnee destijds. De operaties op zich zijn wel te
vergelijken maar bij de ks was ik duidelijk lichamelijk erg uitgeput. Het
opstaan en lopen gaat een stuk beter en sneller dan destijds!! De rest van de
dag hou ik me weer rustig, dus regelmatig rusten in bed, een wandelingetje en
naar het toilet (de darmenfabriek komt steeds beter op gang). Vandaag voor
het eerst weer wat brood gegeten en 's middags warm.. weliswaar nog wel
vezel-beperkt dus ik mag nog niet alles maar het lijkt tenminste weer op normaal
eten!! He je voelt je snel weer mens !! Oja, de gyn kwam nog langs en ik mag
maandag al naar huis mits er geen rare dingen gebeuren!!
Zon 22 september, dag 4 na de operatie
Vannacht hetzelfde geslapen als gisteren, toch aardig van haar dat ze een
deel van de nacht ergens anders is. Je hebt natuurlijk verschil tussen snurken
& snurken.. we snurken allemaal wel eens. Maar bij haar was het zo hard en
echt uren achter elkaar. Aan het eind van de gang hoorde je het nog en de
zusters wilden het liefst 'snachts hun kantoor dicht doen om het niet te horen
;-)) Joeppie nog 1 dag !!! Vandaag weer normaal eten en ik verheug me op het
warme eten: aardappelkroketjes, bloemkool, appelmoes, salade, omelet met
champignons, fruitsalade, ijs en vanillevla.. ja ik heb lekker veel gekozen
hahahahahha. Vandaag voor het eerst geen pijnstillers meer en dat valt tegen. 's
Middags vraag ik om een paracetamol en dat helpt goed. Verder komt er weer flink
wat bezoek. Uiteraard M. & S. en hij zegt dat later ook nog zijn moeder +
man zou komen. Uiteindelijk blijkt dat zijn broer, schoonzus en baby ook komen.
Hoewel ik D. een lief schatje vind, valt het me toch wat rauw op mijn dak... tis
wel ineens confronterend je dochter met zo'n klein babietje te zien spelen
terwijl je dolgraag zou willen dat ze zo kon doen met haar eigen broertje. Op
zich geniet ik wel van haar geschater enzo maar het was gewoon even moeilijk in
het begin...... Nou ja nog 1 nachtje en dan naar huis !!!!!!!!
Ma 23 september, dag 5 na de operatie en
naar huis !!!
Joeppie eindelijk zover ! Even lijkt het feest uitgesteld te moeten worden,
omdat ik ineens moet wachten totdat de gyn langs is geweest. Nou die komt
gelukkig al snel en blijkt niet eens meer een dossier te hebben, dat is al
opgeruimd!! Geheel overbodig dus dat wachten. Uiteindelijk ben ik om 10.30 uur
thuis en na een kopje thee, taai ik af en ga ik naar boven. S. doet heel lief
mijn sokken uit en slaat het dekbed terug: "mammie lekker slaappie
doen"... smelterdesmelt!!! Voor de lunch kom ik eruit en daarna slaap ik
weer verder tot 16.00uur... heeeeeeeeeerlijk. 's Avonds lekker andijvie met
draadjesvlees gegeten (bedankt ma!!) en daarna eindelijk met zijn 3-tjes alleen
thuis. Ik ga er op tijd in en slaap heeeeeeeeeerlijk.
25 september 2002
Het gaat hartstikke goed !!! Ik slaap voor het eerst sinds tijden weer
lekker! Ik ben duidelijk aan het inhalen want 's middags ga ik gelijk met S.
naar bed en slaap dan zo 3 uur, ze moeten me echt wakker maken. 's Nachts word
ik wel regelmatig wakker maar dat is meer van de wond en omdat ik niet makkelijk
kan omdraaien. Maar het is zo vreemd om dan daarna weer gewoon in slaap te
vallen.. heeeeeeeel vreemd maar wel lekker hihi. M. heeft gelukkig zorgverlof
opgenomen en op woe-middag en vrij-middag springt een vriendin en mijn moeder
bij. Thuiszorg krijg ik niet omdat het niet ernstig genoeg is en men er vanuit
gaat dat de partner of familie dan alles op zich neemt. Ik geniet van het
thuiszijn, van mijn buik die (buiten de wond) weer lekker zacht aanvoelt en
steeds platter weer wordt. Nu pas besef ik pas goed hoeveel pijn ik de afgelopen
tijd heb gehad, hoe je lijf steeds bezig was aan het strijden ook al namen de
medicijnen een deel van de pijn weg.. het voelt alsof ik al die tijd doorlopend
een soort zware griep heb gehad. Mijn rug voelt lekker en soepel aan, geen pijn
meer !! In een woord geweldig !!!
27 september 2002
Iedereen die me ziet is er vol van dat ik er zo goed uit ziet! Mijn ogen
staan weer "goed", ik kan weer echt lachen, kortom de oude Fabi komt
weer een stukkie terug ;-)
30 september 2002
De euforie van de thuiskomst en het pijnvrij-zijn is weer weggezakt, ons
gezinnetje krijgt weer een beetje haar draai en langzaamaan dringt de
werkelijkheid tot me door.. nooit meer een kindje via natuurlijke weg, hopelijk
is het ons gegund via IVF maar dat is ook maar afwachten. Je krijgt 3 pogingen
vergoed en bij elke poging heb je ongeveer 20% kans dat het lukt. Dat percentage
ligt ongeveer gelijk aan dat van natuurlijke bevruchting maar ja, je hebt maar 3
x de kans om bij die 20% te horen. Ik denk veel na over IVF, zoek informatie,
lees de voor-en nadelen. M. heeft gezegd dat als ik het wil, hij daarin meegaat
dus dat is wel fijn. Maar ja IVF is niet iets wat je ff tussendoor doet,
verhoogde kans op miskramen, verhoogde kans op buitenbaarmoederlijke
zwangerschap, verhoogde kans op meerlingen, kans op groei van endo onder invloed
van de medicijnen die je moet gebruiken.
Aan de andere kant zijn we wel opgelucht dat we
nu weten dat het IVF is of niets. Wij weten nu
waar we aan toe zijn en de wetenschap geeft ons een kans om onze wens nog 1x uit
te laten komen.... Voor sommige mensen is dit moeilijk te begrijpen, zeker omdat
we al een kind hebben. Wij knijpen in onze handjes met S., genieten nu nog meer
van haar en zijn stapelgek op haar, maar dat neemt niet het verlangen, de pijn en het verdriet
weg om een tweede kindje. Misschien is het wel dat juist doordat we S. hebben,
dat we zo goed weten wat we zullen missen als het niet mocht lukken.
Er zijn mensen die bang zijn dat we ons blind
staren op IVF, dat het een obsessie word. Maar we beseffen heel goed dat we aan
het eind met lege handen kunnen staan doordat het niet aanslaat of doordat de
endo doorgroeit waardoor IVF te gevaarlijk word of door wie weet wat.... We
hopen met heel ons hart dat wij nog eenmaal zo'n prachtig mini-mensje mogen
verwelkomen maar weten ook dat mocht dat niet lukken er nog genoeg andere zaken
in ons leven zijn.
|
